O potrzebie zrozumienia, bliskości i rozmowy, czyli „Kobieta Guma” – spektakl o zdrowiu psychicznymbez tabu
„Kobieta Guma” to spektakl wyjątkowy, gdzie wielu z nas w bohaterach zobaczy własne odbicie. Któż bowiem nie skrywa trudnych emocji pod maską lekkości, za profesjonalnym, sztywnym ubiorem, czy też nie ratuje się ucieczką przed smutkiem i poczuciem beznadziei? Jednak na deskach teatru nie będzie moralizowania, diagnozowania i pouczania. Będzie natomiast subtelna, humorystycznie ujęta opowieść o wadze rozmowy, empatii i pomocnej dłoni – wyciągniętej przez przyjaciela, przypadkową, może nawet obcą osobę, a czasem przez profesjonalistę. Premiera odbyła się 28 października 2026 r. na deskach Teatru STUDIO w Warszawie w Pałacu Kultury i Nauki.
„Daję radę!” Na pewno? Czyli opowieść o tym, gdzie kończy się adaptacja i elastyczność
Tytułowa „Kobieta Guma” potrafi się nagiąć, dostosować i walczyć o siebie i swoją pozycję w społeczeństwie. Gra rolę, udaje siłę, śmieje się i żartuje. Dźwiga ciężar rzeczywistości w pojedynkę, bo ona „zawsze daje radę”. Bez względu na to, jak jest. Ale za postawą niezależności niejednokrotnie kryje się lęk, wręcz przerażenie, desperackie poszukiwanie poczucia bezpieczeństwa oraz głęboka potrzeba oparcia się na czyimś ramieniu i powiedzenia: „pomóż mi”. I tak jak gumka do włosów, zawiązywana zbyt często, w końcu pęka.
Ilu z nas nagina się codziennie? Akceptuje, walczy, płynie pod prąd? Ilu po prostu „daje radę”, tłumiąc wszystkie trudne emocje – tak przed innymi, jak i samym sobą?
W tytułowej „Kobiecie Gumie” swoje odbicie zobaczy każdy, kto czuje się jak w klatce, kiedy codziennie próbuje sprostać oczekiwaniom innym i zbudować swoje życie na przekór przeciwnościom.
„Kobieta Guma” jako obraz współczesnych wyzwań i gombrowiczowskich masek
Bohaterowie spektaklu to czwórka osób, których różni niemal wszystko: wiek, doświadczenie, praca, postawy życiowe. Jednak łączy ich więcej, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Wszyscy bowiem walczą z własnymi demonami – uciekają w podróże, przyciągają uwagę innych, chcąc sprostać wymaganiom społeczeństwa i osiągając sukces widziany ich oczami, kryją się za profesjonalizmem, unikając od bliskości drugiego człowieka. Cała czwórka codziennie rano zakłada maskę, by jakoś „dawać radę”.
Oto oni:
Nina (tytułowa „Kobieta Guma”) to energiczna, pełna życia kobieta ok. 60-tki, która właśnie straciła wszystko – pieniądze, męża, przyjaciół – i stanęła przed koniecznością budowania swojej rzeczywistości na nowo.
Jan żyje w żałobie po zmarłej żonie, ucieka przed samotnością i żalem. Sześćdziesięciolatek, zamożny, niepijący alkoholik.
Beatajako prawniczka doskonale radzi sobie w sądzie. Rzeczowa i profesjonalna. Jednak pod szerokimi garniturami ta 30-latka skrywa niechęć do samej siebie, strach przed bliskością, zaufaniem drugiemu człowiekowi, a przede wszystkim przed miłością.
Paweł to współczesny influencer – kolekcjoner lajków za wszelką cenę. Goniący za popularnością i sławą, które są dla niego synonimem sukcesu. Mieszka z matką, boi się niezależności i odpowiedzialności, ale za brawurową kurtyną skrywa ogromne pokłady empatii.
Cztery osoby, cztery historie, cztery oblicza współczesności.
Jeden apartament.
I nieoczekiwane spotkanie, które dla każdego z bohaterów będzie punktem zwrotnym. Miejscem, w którym otworzą się oni na swoje prawdziwe emocje i potrzeby. Zobaczą to, kim są naprawdę i kim chcą być, a nie kogo udawać.
Z humorem o poważnych sprawach
„Kobieta Guma” to spektakl, którego autor – Marcin Szczygielski – sięgnął po humor, czasem wręcz satyrę. Subtelnie lawiruje na granicy żartu i inteligentnej riposty, dotykając ważnych elementów współczesnego człowieka – codziennych lęków, sztucznych uśmiechów, dążenia do sukcesu takiego, jakim widzą go inni, próbie sprostania presji i oczekiwaniom społeczeństwa, potrzebie bycia widzianym za wszelką cenę. To spektakl, który bawi, ale pozostawia w stanie refleksji nad sobą we współczesnym świecie.
Jest to też sztuka, która uczy, że warto sięgać po pomoc. Mówi o tym, że czasem wystarczy tylko poprosić, bo nie wiesz, kto wyciągnie do Ciebie dłoń.
„Kobieta Guma” to nie opowieść o bezradności. To historia o poszukiwaniu zmiany, o wartości, jaką ma obecność drugiego człowieka, o radości nawet wtedy, gdy porządek i poczucie bezpieczeństwa przestają istnieć. Pokazuje, że czasem przełom zaczyna się od nieoczekiwanego spotkania, rozmowy albo gestu życzliwości
Teatr Gudejko i Fundacja Nie Widać Po Mnie – nowy sposób rozmowy o tym, co ważne
Spektakl jest efektem współpracy Teatru Gudejko z Fundacją Nie Widać Po Mnie, która zajmuje się psychoedukacją i przełamywaniem tabu związanego ze zdrowiem psychicznym. To nadaje przedstawieniu dodatkowy wymiar: obok historii scenicznych oprawionych humorem i lekką formą pojawia się ważny społecznie temat rozpoznawania kryzysu i reagowania na trudności osób z naszego otoczenia.
– Teatr pozwala nam mówić o ważnych rzeczach, o emocjach i wyzwaniach współczesności w lżejszy sposób, który dzisiaj jest nam wszystkim tak bardzo potrzebny. Jednocześnie jednak nie bagatelizuje ważnych spraw, nie umniejsza przeżyć i doświadczeń, jedynie mówi o nich bez przytłaczającego balastu danych i statystyk. W Fundacji od początku przełamujemy tabu kryzysów psychicznych. Mówimy, że nie są one porażką, a prośba o pomoc nie jest słabością. Wręcz przeciwnie – to wyraz siły i chęci do walki – o lepsze życie i własny dobrostan. A czasem naprawdę wystarczy jedno spotkanie, by zmienić całą historię drugiego człowieka – mówi Urszula Szybowicz, prezes Fundacji Nie Widać Po Mnie i producentka spektaklu.
Istotnym przesłaniem przedstawienia jest również rozróżnienie między wsparciem emocjonalnym a pomocą specjalistyczną. Obecność bliskich może mieć ogromne znaczenie, ale nie zastępuje diagnozy ani leczenia, kiedy są one potrzebne. Depresja, zaburzenia lękowe i inne problemy ze zdrowiem psychicznym nie powinny być sprowadzane do braku silnej woli czy niewystarczająco pozytywnego nastawienia.
A na scenie:
Nina – Ewa Kasprzyk
Jan – JanJankowski
Beata – Sandra Naum
Paweł – Adam Stanis / Mateusz Rzeźniczak
„Kobieta Guma”
- Premiera: 28 października 2026 r.
- Miejsce: Teatr Studio, Pałac Kultury i Nauki, Warszawa
- Autor: Marcin Szczygielski
- Reżyseria: Maciej Wojtyszko
- Scenografia: Wojtek Stefaniak
- Kostiumy: Olga Szynkarczuk, Grażyna Gudejko
- Muzyka: Miko Blascello
- Produkcja: Urszula Szybowicz, Teatr Gudejko
- Patronat: Fundacja Nie Widać Po Mnie
Partnerem sztuki są SAMSUNG the frame oraz LAVARD.
Tekst i zdjęcia: materiały prasowe
